Πάνος Δημάκης: «Πάσχω από το σύνδρομο του καλού παιδιού, αλλά όσο μεγαλώνω γίνομαι πιο σκληρόπετσος»

Ο Πάνος Δημάκης ήταν καλεσμένος της Έλενας Παπαβασιλείου στην εκπομπή «EQ» του Action 24 και μίλησε για τους ισορροπημένους χαρακτήρες, τη γνώση, αλλά και τη γλώσσα που οι ηγέτες του κόσμου έχουν εργαλιοποιήσει για να περάσουν τα δικά τους!

«Η γλώσσα, το έλεγαν και οι παλιοί, κόκαλα, δεν έχει και κόκαλα, τσακίζει. Είναι ένα όπλο, είναι ένα εργαλείο και κακά τα ψέματα, πολλοί ηγέτες όλων των ειδών, την έχουν εργαλειοποιήσει όλους τους αιώνες, έτσι ώστε να περάσουν τα δικά τους, δηλαδή δημαγωγικά. Είσαι πολύ πιο προστατευμένος όταν γνωρίζεις τη γλώσσα, όταν γνωρίζεις να αναλύεις αυτό που είναι από πίσω, δηλαδή δεν σε θυματοποιεί, δεν σε εργαλειοποιεί, γιατί κατευθείαν έχεις κι εσύ ένα μεγαλύτερο έλεγχο πάνω σε αυτή και μάλιστα έχεις τον αντίλογο που θα δώσεις εσύ».

«Σκοπός μου είναι να κάνω τους άλλους να σκεφτούν»

«Κάνω κάποιες ομιλίες σε εταιρίες και η μια ενότητα έχει να κάνει με τη μνήμη, η άλλη όμως είναι μια καινούρια ομιλία που κάνω, είναι λίγο πιο βιωματική, πιο εμπνευστική, αλλά όχι life coach κατάσταση. Εκεί λέω ένα κομμάτι για την ιστορία μου και λέω ότι συνειδητοποιήσω κάποια στιγμή ότι όλα αυτά που κάνω ή όλα αυτά που θέλω να κάνω, θέλω να έχουν να κάνουν με το να μοιράζομαι αυτά που έμαθα, που είδα, που παρατήρησα ή αυτά που σκέφτομαι, ως τροφή για σκέψη με τους άλλους. Και συνειδητοποίησα ότι ο σκοπός της ζωής μου τελικά είναι αυτό. Δηλαδή, αν αφήσω κάτι πίσω, να είναι αυτό.

Να κάνω τους ανθρώπους να σκεφτούν λίγο παραπάνω ή να μάθουν κάποια πράγματα. Όχι ότι εγώ είμαι η πηγή της γνώσης, δηλαδή υπάρχουν άνθρωποι που έχουν πολύ περισσότερες γνώσεις από μένα. Αλλά αυτά που έχω, ακόμα και στο «Chase», δηλαδή το ότι επεξηγώ την απάντησή μου όταν γνωρίζω, το θεωρώ αναπόσπαστο κομμάτι της ιδιότητάς μου ως Chaser. Δεν θέλω απλά να λέω, ναι, είναι το Α το σωστό, γεια σας, πάμε στην επόμενη ερώτηση. Οπότε, ναι, ο σκοπός της ζωής μου είναι, αν η παρακαταθήκη μου είναι κάτι, κυρίως μέσω των μυθιστορημάτων μου, γιατί αυτή είναι η μεγάλη μου αγάπη, να κάνω τους ανθρώπους να σκεφτούν για πράγματα».

«Με τη γνώση καταλαβαίνω τους ανθρώπους»

«Η γνώση με βοηθάει να ανακαλύπτω τον κόσμο, όχι μόνο τη γεωγραφία, τη φύση, την ιστορία, τη γλώσσα, αλλά να τον καταλαβαίνω, να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Όταν διαβάζω ιστορία, δεν είναι μόνο τα ιστορικά πρόσωπα ή η κοινωνία της εποχής, αυτή αντανακλάται στο σήμερα. Όταν, λοιπόν, βλέπω πράγματα που συμβαίνουν τώρα και βλέπεις τα social media και γράφουν ο καθένας το μακρύ το κοντό του και λέω, είκοσι χρόνια πριν έγινε ακριβώς το ίδιο πράγμα που βιώνουμε τώρα, στην Ελλάδα ή σε μια άλλη χώρα και είχε τα εξής αποτελέσματα. Και έγινε και πέντε φορές αυτό το πράγμα, ακριβώς το ίδιο, λες, και ήταν copy-paste, ήταν ένα σενάριο. Όμως ο κόσμος που δεν τα γνωρίζει, θα κάνει πάλι το ίδιο πράγμα.

Πώς έγινα συγγραφέας βιβλίων; Όταν άκουσα την ιστορία, την πραγματική ιστορία, που αποτύπωσα στις «17 κλωστές», ήταν μια συγκλονιστική ιστορία, μου την αφηγήθηκαν στο ίδιο το χωριό, στις Καλοκαιρινές, εκεί που εκτυλίχθηκε, αλλά εγώ δεν έμεινα μόνο σε αυτό, έμεινα στο κομμάτι της αδικίας. Και είπα, θα γράψω ένα βιβλίο, αλλά στο οποίο θα αποτυπώνω την αδικία που διαχρονικά πλήττει κάποιους ανθρώπους και πώς κάποιοι άλλοι, αντί να καταλάβουν αυτούς τους άμοιρους ανθρώπους, πέφτουν και τους χτυπάνε ακόμα περισσότερο».

«Έχω μια ενοχικότητα η οποία όσο μεγαλώνω φθίνει»

«Γενικά, μ’ αρέσει η ισορροπία. Μ’ αρέσουν οι ισορροπημένοι χαρακτήρες. Δεν μ’ αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν άκρα. Ούτε εγώ έχω. Δηλαδή, εγώ τα άκρα δεν τα βρήκα ποτέ γοητευτικά. Υπάρχει κόσμος που λέει: α, πολύ έντονος χαρακτήρας, μ’ αρέσει. Σίγουρα μπορεί να μ’ αρέσει, αλλά γενικά δεν θα είναι ένας χαρακτήρας που θέλω να τον έχω συνέχεια δίπλα μου. Προτιμώ την ισορροπία. Προτιμώ να υπάρχει μια σταθερότητα. Δηλαδή, γνώση και ταυτόχρονα να είσαι άνθρωπος, μην είσαι ένας καθηγητής πανεπιστημίου ο οποίος δεν έχει επαφή με τον έξω κόσμο.

Σίγουρα ως ένα σημείο πάντοτε έπασχα από το σύνδρομο του καλού παιδιού. Αλλά όσο μεγαλώνω δεν γίνομαι γαϊδούρι, ούτε καν, αλλά σίγουρα γίνομαι λίγο πιο σκληρόπετσος. Έχω μια Α ενοχικότητα η οποία όσο μεγαλώνω φθίνει, αλλά υπάρχει».